آیا این صفحه مفید بود؟
اعتبار بیرونی در پژوهش چیست؟
مقدمهای کوتاه بر اعتبار بیرونی
برای مشاهده بهترین شیوهها، به (مرور روشها) ما مراجعه کنید.
تعریف اعتبار بیرونی
اعتبار بیرونی این پرسش را مطرح میکند: «این اثر تا چه حد میتواند به جمعیتها، موقعیتها و متغیرهای دیگر تعمیم یابد؟» (Campbell, 1957). مانند اعتبارسازی، این معیاری برای تعمیمپذیری است، اما بهویژه تعمیم آن به جمعیتی متفاوت، موقعیتی متفاوت، نتیجهای متفاوت یا تغییری در درمان را نشان میدهد.
ابعاد دیگر سختگیری پژوهشی که با اعتبار بیرونی مطابقت دارند عبارتند از:در صفحهٔ ما در دقت میتوانید نمایی کلی برای قضاوت در اینکه آیا اینها ابعاد مناسبی برای ارزیابی پژوهش شما هستند یا اینکه (برای پژوهش کیفی) باید از چارچوب قابلیت اعتماد استفاده کنید، بهدست آورید.
تهدیدات بر اعتبار بیرونی
اعتبار بیرونی باید در چهار نوع تعمیم ارزیابی شود: تعاملی بودن رابطه علّی با واحدها، در تغییرات درمان، در نتایج و در زمینه (Shadish et al., 2002). جدول زیر ریسکهای بالقوه مرتبط با هر یک از این ابعاد را نشان میدهد.
تهدید تعامل رابطه علی بر واحدها | پیامد اثرات مشاهدهشده ممکن است برای انواع دیگر شرکتکنندگان صدق نکند. |
تهدید تعامل رابطه علی بر تغییرات درمان | پیامد اثرات مشاهدهشده ممکن است قابل تعمیم به تغییرات درمان نباشد. |
تهدید تعامل رابطه علی با محیطها | پیامد اثرات مشاهدهشده ممکن است در محیطهایی غیر از محیط آزمایشی برقرار نباشند. |
تهدید تعامل رابطه علی با نتایج | پیامد اندازهگیری نتایج ممکن است برای تعمیم بیش از حد خاص باشد. |
راهبردهایی برای بهبود اعتبار بیرونی
شما میتوانید از استراتژیهای متنوعی برای افزایش قابلیت تعمیمپذیری و کاربرد نتایج پژوهش خود در دنیای واقعی استفاده کنید:
- تنوع نمونهها: اطمینان از اینکه نمونه مورد استفاده در یک مطالعه متنوع و نماینده جمعیت هدف باشد، برای بهبود اعتبار بیرونی حیاتی است. با گنجاندن شرکتکنندگانی از پیشینههای جمعیتی، فرهنگها و زمینههای مختلف، میتوانید احتمال کاربرد یافتههای خود فراتر از مطالعه بلافاصله را افزایش دهید.
- مطالعات میدانی: انجام پژوهش در محیطهای طبیعی، مانند محیطهای واقعی، محلهای کار یا جوامع، میتواند اعتبار بومشناختی یافتهها را افزایش دهد. برخلاف شرایط کنترلشده آزمایشگاهی، مطالعات میدانی به شما امکان میدهد رفتارها و تعاملات را در زمینه مشاهده کنید و نتایج را برای موقعیتهای واقعیتر قابل استفاده سازد.
- تصادفیسازی: تخصیص تصادفی شرکتکنندگان به گروهها یا شرایط آزمایشی مختلف، تکنیکی قدرتمند برای کنترل متغیرهای مزاحمی است که در غیر این صورت میتوانند نتایج را مخدوش کنند. با اطمینان از اینکه شرکتکنندگان شانس یکسانی برای قرار گرفتن در هر گروه دارند، اعتبار درونی مطالعه را افزایش میدهید که این به نوبه خود اعتبار بیرونی یافتهها را تقویت میکند.
- تکرار: تکرار مطالعات در جمعیتها، محیطها و زمینههای مختلف، یک رویه ضروری برای اثبات استحکام و قابلیت تعمیمپذیری یافتههای پژوهشی است. هنگامی که نتایج یکسانی در مطالعات متعدد به دست میآید، اعتبار نتیجهگیریها قانعکنندهتر شده و اعتماد به کاربردپذیری آنها فراتر از یک مطالعهٔ منفرد تقویت میشود.
- مطالعهٔ ترکیبی (مِتا-آنالیز): مطالعهٔ ترکیبی شامل تجمیع نتایج چندین مطالعه در یک موضوع واحد برای به دست آوردن یک دیدگاه کلی و جامع از پدیدهٔ مورد بررسی است. این رویکرد برآورد دقیقتری از اندازهٔ اثر ارائه میدهد و به شما امکان میدهد سازگاری یافتهها را در مطالعات مختلف ارزیابی کنید و از این طریق از طریق چندجانبهنگری داده به اعتبار درونی کلی نتایج کمک میکند.
نتیجهگیری در مورد اعتبار بیرونی.
اعتبار بیرونی سنگ بنای پژوهشهای علمی است که کاربردپذیری یافتههای مطالعه در دنیای واقعی را تعیین میکند. در حالی که باید مراقب تهدیدات بالقوهای باشید که میتوانند اعتبار بیرونی را به خطر اندازند، میتوانید از استراتژیهای مختلفی برای افزایش تعمیمپذیری نتایج خود استفاده کنید. نمونه گیری متنوع، انجام مطالعات در محیطهای طبیعی، تصادفیسازی، تکرار و متاآنالیز، همگی ابزارهایی هستند که میتوانید برای اطمینان از اینکه نتایج شما فراتر از محدوده مطالعه بلافاصله شما نیز صدق میکند، به کار ببرید. با پرداختن دقیق به مسائل اعتبار بیرونی، شما به اعتبار و کاربرد عملی کار خود میافزایید و در نهایت درک ما از دنیای اطرافمان را ارتقا میدهید.